دیروز به اتفاق مامانی خانوم کوچولو رو بردیم واسه واکسن 4 ماهگیش. صبح دخترم شاد و خندون بیدار شد ولی من و مامانی دل تو دلمون نبود. هر دو استرس داشتیم. تو مرکز بهداشت خانوم های محترم و زحمتکش منتظرمون بودن وقتی کوچولوم رو رو ترازو گذاشتم فکر کرد این یه بازیه و با چشمای خندون به من و خانوم زحمتکش و خوش اخلاق نگاه می کرد اما دریغ از یه لبخند حتی در حد لبختد فروخفته ی مونالیزا. رو تخت که خوابوندمش بچه ام شروع کرد به بازی با عکس های روی دیوار. قبل این خانومه به همه ی سوالاتم جواب داده بود و تمام ابهامات ذهنیم رو بر طرف کرده بود. بعد در کمال خونسردی اومد سراغ آرتادخت و واکسنش رو تزریق کرد. نه لبخندی, نه کلام محبت آمیزی, نه توجه ای. انگار با خودش هم قهر بوده این خانوم محترم. خب عزیز من وقتی طرفت یه بچه ی 4 ماهست که داره بهت لبخند می زنه یه نگاه مهربون بکن بهش ... لااله الاالله

بعد این همه وقت نیومده بودم که اینا رو بگم ولی دیشب تا صبح خواب بیمارستان و تو دستگاه بودن آرتادخت و بی ملاحظگی پرستارا رو دیدم واسه همینه که توپم بد جوری پره. آخه عزیزان من, شما که دارین زحمتتون رو می کشین. یه روی خوش هم ضمیمه اش کنین که اجرتون اینطور ضایع نشه دیگه.

آخیش یه کم سبک شدم.

و اما موضوع اصلی...

عسل خانومم مثل همیشه با صبوریش مامان رو شرمنده کرد. باز گریه اش فقط موقع تزریق بود و زود آروم شد. خونه هم که آوردیمش تا یکی 2 ساعت اول حسابی مشغول حرف زدن بود. بعد کم کم سیستم ایمنی کارش رو شروع کرد. ولی فکر نکنین دخترم بداخلاقی کرد. با همون حالش لبخند خوشگلش رو ازمون دریغ نمی کرد. دیشب هم تا صبح تو تب سوخت ولی صداش در نیومد.

آخه خانومم این همه صبر و تحمل رو از کجا آوردی؟ من خودم رو آماده کرده بودم که بهت درس زندگی بدم. ولی این منم که درس می گیرم ازت. کوچولوی شیرینم دستای کوچولوت که دور انگشتای مامان حلقه میشه و نگاه آروم و مهربونت همیشه باعث قوت قلبمه. نمی دونم آیا زندگی بدون تو هم همین رنگ طلایی رو داشت؟ شادیه لحظه هام رو مدیون وجود تو ام. با خنده های قشنگت هر روز مامان رو بهاری تر از دیروز کن.