...و خداوند عشق را آفرید

تولدانه 1

سمیه — Sun, 13 May 2012 07:59:00 GMT

کوچولوی من, چه روز قشنگیه امروز. امروز من و تو یکساله شدیم. تو یک سال از عمرت میگذره و من به یمن وجود نازنین تو یک ساله که مادر شدم.

عزیز دل مامان امیدوارم هر روز زندگیت پر از شادی و سلامتی باشه. مامان و بابا هیچ آرزویی جز سلامتیه تو ندارن.

پی نوشت: بد نیست یه سری هم به اینجا بزنید

با تو بودن

سمیه — Thu, 29 Mar 2012 06:03:53 GMT

کوچولوی من! دیشب داشتم به این 10 ماه و نیمی که با ما بودی فکر می کردم. چقدر زود گذشت و چقدر این روزا شیرین و به یاد موندنی بود. 10 ماه و نیمه که ما هر روز شاهد رشد و پیشرفت تو هستیم. نمی دونی چقدر لذت بخشه شاهد اولین های تو بودن. شاید خنده دار باشه ولی هر حرکت ساده ای رو وقتی برای اولین بار انجام میدی برای من به منزله وقوع یک معجزه است. مثلاً 29 اسفند امسال خونه مامان بزرگت( مامان بابا شهاب) وقتی تو اتاق خوابیده بودی و من داشتم رو به در اتاق تو سالن لباسم رو اتو می کشیدم. یهو در اتاق باز شد و تو آروم سرت رو از لای در بیرون آوردی و با دیدن این صحنه انگار دنیا رو بهم دادن.

خانوم کوچولو چند وقته که دست به در و دیوار و میز و مبل و ... می گیره و رو پاهای کوچولوش وای می ایسته. تو این کار خیلی مصممه عروسکم و حاضرم نیست بشینه. تازه خودش تنها با اسباب بازیهاش مشغول میشه و حین بازی آروم با خودش حرف میزنه ( این موقع ها واقعاً دلم می خواد گازش بگیرم).

امسال عید اولین عید آرتادخت بود و ما رفته بودیم شهر بابا شهاب پیش خانواده اش. 10 روزی اونجا بودیم و به عسل خانوم حسابی خوش گذشت. خونه ی مامان بزرگش ترکیبی از مهد و خونه بود. هم دختر عموهاش بودن و وروجک من باهاشون مشغول بود هم من و باباش همزمان کنارش بودیم. چیدمان خونه هم جوری بود که راحت میتونست همه جا بره و دائم مجبور نبودیم مثل خونه ی خودمون بغلش کنیم و بهش بگیم به این دست نزن ، به اون دست نزن (چقدرم که در این مواقع به حرفمون گوش میده). خلاصه اینکه عید خیلی خوبی بود و مهمترین دلیلش بودن آرتا دخت و شیرین کاری هاش بود. هر روز که می گذره بیشتر از حضورش لذت میبرم.

نمی دونم این چه حسیه که هم از بزرگ شدن آرتادخت لذت می برم هم دلم می خواد آروم تر بزرگ بشه.دلم می خواد همه ی لحظات با آرتادخت بودن رو آروم آروم مزه مزه کنم تا طعم خوشش برای همیشه تو ذهنم بمونه.

عسلم امیدوارم همیشه سلامت باشی.

راستی 2 تا مروارید بالاییت مبارکت باشه

پی نوشت: این از همه مهم تر بود اونوقت یادم رفت امسال عید یه اتفاق دیگه هم افتاد. عسل خانومم برای اولین بار رفت زیارت امام رضا. به رسم ادب یه روسری کوچولو سرش کرده بود.

عکس های آرتادخت 4

سمیه — Tue, 06 Mar 2012 04:58:55 GMT

بفرمایید این هم یه عااااااااالمه عکس از آرتادخت خانوم

دلم گرفته کوچولو

سمیه — Wed, 01 Feb 2012 07:03:27 GMT

خانوم کوچولوی من! دل مامان خیلی گرفته. بیشتر از این گرفته که تو رو هم شریک زندگی تو این دنیا کردم که هر لحظه از انسانیت خال تر میشه. از وقتی برگشتم سر کار حباب خوش خیالی که با خونه موندنم دور و برم رو احاطه کرده بود ترکید و ناپدید شد و من موندم و دنیایی که در عرض 6 ماه اونقدر بی رحم تر شده که به سختی میشناسمش. هر روز خسته و نا امید به آغوش آرام و دوست داشتنیه تو پناه می برم که جز عشق و محبت چیز دیگه ای برای من نداره و غمم رو تو دریای چشمای معصوم و بادومیت به فراموشی میسپارم.

کاش میدونستی مامان چقدر محتاج خنده های بی دلیل و شادی های از تهه دلته. عاشق مهربونیتم که اونو منصفانه بین همه تقسیم می کنی و هیچ وقت کسی رو بی نصیب نمیذاری.

تو این مدت که ننوشتم خانوم کوچولو خیلی کارا رو یاد گرفته. اول نشستن و سینه خیز رفتن رو که هر دو شون رو کمی دیرتر شروع کرد ولی از همون اول درست و حرفه ای انجامشون داد(دختر کوچولوی من مثل نظامیا سینه خیز میره ) گاهی به شوخی میگیم احتمالاً وقتی شبها ما می خوابیم بیدار می مونه و تمرین می کنه و وقتی خوب یاد گرفت اونوقت جلوی دیگران انجامش میده. دخترم یه ماهیه که دست زدن رو یاد گرفته. ولی همچنان در برابر روی پا واستادن مقاومت می کنه و فعلاً قصد راه رفتن نداره.

از چهار دست و پا واستادن هم برای رقصیدن استفاده می کنه فقط در ضمن حسابی از حق خودش دفاع می کنه ،عکس مامانش و خدا رو شکر از این بابت خیالم راحته.

خلاصه این که حسابی هنرمنده این دختر ما. راستی اخیراً هم به شدت بابایی شده. روابط پدر و دختر واقعاً دیدنیه. همین دیگه اینقدر خوشگل خانومم انرژیه مثبت داره که تو وبلاگش هم میام روحیه ام عوض میشه.

و در پایان

دخترم آرزوی مامان دیدن شادی و سلامتیته. هیچ وقت یادت نره که مامان و بابا چقدر دوستت دارن

پی نوشت: به زودی با عکس های آرتادخت به روز می شویم

همینجوری

سمیه — Fri, 23 Dec 2011 20:57:24 GMT

تا حالا شده فکر کنین هیچی تو زندگی کم ندازین اونوقت خدا یه چیزی بهتون بده و متعجب بمونین که اصلاً تا حالا چه جوری بدون اون زندگی می کردین؟ این حکایت ماست.

عسل خانونمم این روزا شیرین تر از همیشه شده. وقتی با خودش حرف میزنه و صدای خوشگلش تو خونه می پیچه یا وقتایی که با خودش یا اسباب بازیهاش دعواش میشه دلم می خواد درسته قورتش بدم منم به رسم همه ی مادرای دنیا فکر می کنم دخترم قشنگ ترین و شیرین ترین دختر دنیاست و با همه ی بچه های دیگه فرق داره ولی جدی کم تر بچه ای رو به خوش اخلاقی و صبوری آرتادخت دیدم. خانوم کوچولوم 13/9/90 اولین مرواریدش رو در آورد. الآن هم مروارید دوم در حال در اومدنه. عروسکم با اینکه خیلی اذیت شد صداش در نیومد و با صبوری همه ی سختیا رو تحمل کرد.

عزیز دلم مبارکت باشه مرواریدات. انشاالله بقیه شونو راحت در بیاری

ناگهان چه زود دیر می شود

سمیه — Mon, 12 Dec 2011 20:08:39 GMT

هنوز باورم نمیشه. با اینکه وقتی بدن بی جانت رو تو خونه ی ابدیت میذاشتن اونجا بودم هنوز باورم نمیشه. باورم نمیشه که دیگه نیستی. می دونم خیلی بی معرفتم. می دونم مدتها بود که ندیده بودمت. ولی فراموشت نکرده بودم. فراموشت نمی کنم.

یادمه وقتی کوچیک بودم, وقتی دلم گرفته بود, وقتی بابا نبود چقدر باهام بازی می کردی. یادمه ساعتها تو حیاط راه می بردیم و با هم حرف می زدیم. به آسمون نگاه می کردیم و واسه خودمون ستاره انتخاب می کردیم. یادمه وقتی دلم ستاره ی تو رو می خواست اون رو به من می دادی.

عمو. عموی عزیزم با همه ی بی معرفتیم محبتهات رو فراموش نمی کنم. امیدوارم به حق روزایی که تو بچگیم شادی رو مهمون دلم کردی روحت شاد باشه.

محرم

سمیه — Wed, 30 Nov 2011 06:21:00 GMT

حوریان، محو رخ مه‌پاره‌ات

کعبه‌ی خیل ملک، گهواره‌ات

گردش چشمان تو عشق‌آفرین

رشته‌ی قنداقه‌ات حبل‌المتین

زینت آغوش و دامان رباب

آینه‌گردانِ رویت، آفتاب

عالم و آدم همه محتاج تو

بر سر دوش پدر معراج تو

بسته بر هر تار موی تو نجات

تشنه‌ی لب‌های تو آب حیات

کودکی ، اما به معنا پیر عشق

روی دستان پدر ، تفسیرِ عشق

از اول محرم خیلی بی قرارم. دائم آرتادخت رو بغل می کنم و می بوسمش. طاقت گریه و بی قراریش رو ندارم. می خواستم این مطلب رو روز شهادت علی اصغر بذارم ولی نمی دونم اون روز حال روحیم چه جوریه.

خدایا به داغ دل رباب قسمت میدم به همه ی کوچولوها سلامت بده و داغ فرزند رو به هیچ پدر و مادری نشون نده

پی نوشت: نمی دونم چه حکمتیه که مدتهاست هروقت بچه کوچیک تو خانواده داشتیم تو این ایام شش ماهه بوده

مهم ترین بهانه ی بودنم...

سمیه — Sat, 12 Nov 2011 09:58:47 GMT

عزیزترینم! چند روزه که برگشتم سر کار و تو رو فعلاً به مامانیت سپردم تا سر فرصت ببرمت مهد. نمی دونی وقتی تو مهد کودک ثبت نامت می کردم چقدر دلم گرفته بود.

حالا هم دلتنگم. دلتنگ خلوتهای صبحمون. دلتنگ حرفایی که فقط صبح ها می زنی. دلتنگ اولین هایی که از دست میدم.

خانوم کوچولوی نازم مامان دلش می خواست می تونست همیشه کنارت باشه ولی خب امکانش نبود. می دونم که مثل همیشه با صبوریت به مامان کمک می کنی تا این مرحله رو هم پشت سر بذاریم.

نمی دونم تو پاداش کدوم کار خیری که حضورت اینقدر مایه ی آرامشه. مامان فقط دوستت نداره, عاشقته.

خدایا...

سمیه — Sat, 08 Oct 2011 10:12:40 GMT

خدایا! چرا من رو برای مادر بودن انتخاب کردی؟ خدایا چرا وقتی انتخابم کردی قدرت و اراده ی لازم رو بهم ندادی؟

این اصلاً منصفانه نیست که من هر روز رو با این همه مشقت به شب برسونم و شب رو به این امید که فردا اوضاع عوض میشه به صبح.

ولی افسوس صبح که چشم باز می کنم می بینم هیچ چیز عوض نشده. هنوز همون بوی شیرین و خوش مزه تو اتاق پیچیده و منه بینوا باز هم باید با وسوسه ی قورت دادن این کوچولوی توپولیه ناز دست و پنجه نرم کنم.

خدا جون صادقانه اعتراف می کنم صبرم تموم شده. اگه خوردمش گله نکنیا؟

عکس های آرتادخت 3

سمیه — Fri, 30 Sep 2011 15:02:54 GMT

بعضی از عکس ها شبیه هم هستن ولی نمی تونستم یکیشون رو انتخاب کنم

تو عکس آخریدخترم داشت برنامه ی 90 تماشا می کرد که مامانش غافلگیرش کرد. خانوم کوچولو تماشای فوتبال رو بخاطر رنگ سبز چمن خیلی دوست داره. البته حرکت بازیکنا رو هم به دقت دنبال می کنه